Ang Araw at ang Buwan
May naiwang marka sa langit matapos magtalo ang Araw at ang Buwan.
Mga Mito · Itneg (Tinggian), hilagang Luzon
Pakinggan ang kuwento
Sintetikong pagsasalaysay
Hindi mapatugtog ang audio. Mababasa sa ibaba ang buong kuwento.
Ang kuwento
Noong unang panahon, nakapagsasalita ang Araw at ang Buwan. Minsan, nagtalo sila kung kaninong liwanag ang mas kapaki-pakinabang. Ipinagmamalaki ng Araw ang napakaliwanag niyang sinag. Para sa kaniya, madali lang sagutin ang tanong.
“Sa akin galing ang liwanag mo,” sabi ng Araw sa Buwan. “Kaya mo kayang magliwanag kung wala ako?”
Naisip ng Buwan ang mga tao sa lupa. “Napakainit ng sinag mo,” sagot niya. “Kapag lumilitaw ako sa gabi, nakauupo sa labas ang mga babae. Sa liwanag ko, nakagagawa sila ng sinulid mula sa malalambot na hibla.”
Nagalit ang Araw sa sagot ng Buwan. Dumampot siya ng isang dakot na buhangin at inihagis iyon sa mukha ng Buwan. Kumalat ang mga butil sa maliwanag na mukha nito at nag-iwan ng maiitim na marka.
Kapag maaliwalas ang langit at kabilugan ng buwan, pagmasdan ang mga marka sa mukha nito. Sa kuwentong ito, bakas pa rin iyon ng ibinatong buhangin.
Pinagmulan ng kuwento
Itneg (Tinggian), hilagang Luzon
Hango ito sa kuwentong tinawag na ‘Tinguian’ sa koleksiyon ni Mabel Cook Cole noong 1916. Mayroon ding kuwentong Bisaya roon na kapareho ang pamagat at iba ang pinagmulan ng pagtatalo.
Mga sanggunian at kredito
- Mabel Cook Cole, Philippine Folk Tales (1916), ‘The Sun and the Moon,’ Itneg version
- National Commission on Indigenous Peoples, Tinggian and Itneg communities in Abra
Ilustrasyon · Ilustrasyong pixel art na ginawa sa tulong ng AI
Sintetikong pagsasalaysay · Meta MMS Tagalog · CC BY-NC 4.0